اسنو

تعریف و نقش در بافندگی

اسنو یا چلهٔ نخ تار، استوانه‌ای است که تعداد زیادی نخ تار با طول یکسان و به‌صورت موازی روی آن پیچیده می‌شوند. این مجموعه در پشت ماشین بافندگی قرار می‌گیرد و نخ‌های تار را به ناحیهٔ بافت تغذیه می‌کند.

تعداد و تراکم نخ‌های تار و عرض چله به پارچه‌ای که باید بافته شود بستگی دارد. کیفیت پیچش نخ‌ها روی اسنو و باز شدن صحیح آن‌ها بر کیفیت پارچه و بازده ماشین بافندگی تأثیر دارد.

ساختمان اسنو

بدنهٔ اسنو از استوانه‌ای چوبی یا فلزی سبک ساخته می‌شود. در دو طرف آن دو صفحهٔ نگه‌دارندهٔ مدور، به نام فلنج، قرار دارد که از ریزش نخ‌های تار در دو سر اسنو جلوگیری می‌کنند.

فلنج‌ها از چدن، فولاد یا آلومینیوم ساخته می‌شوند. محل این صفحه‌ها قابل تنظیم است تا عرض اسنو تنظیم شود. برحسب طرح پارچه، نمره، جنس و رنگ نخ‌های تار می‌تواند در عرض اسنو تغییر کند.

پیچیدن و آماده‌سازی نخ‌های تار

نخ‌های تار باید روی اسنو کاملاً موازی و با کشش یکنواخت پیچیده شوند، طول برابر داشته باشند و در میان آن‌ها نخ پاره وجود نداشته باشد. چلهٔ مورد استفاده در بافندگی می‌تواند حاصل ماشین آهارزنی یا ماشین چله‌پیچی بخشی باشد.

در چله‌پیچی بخشی، پس از آماده شدن بخش‌های متوالی روی نورد، همهٔ بخش‌ها هم‌زمان باز و روی اسنوی بافندگی پیچیده می‌شوند. هنگام این انتقال، حرکت محرک نورد قطع است و چرخش اسنو نخ‌ها را از روی نورد باز می‌کند. اسنو هم‌زمان حرکتی عرضی، به اندازهٔ تراورس شانهٔ متحرک و در جهت مخالف آن، دارد.

باز شدن تار و کنترل کشش

مکانیزم بازکننده، اسنو را می‌چرخاند و در هر چرخهٔ بافندگی، به اندازهٔ لازم برای بافت یک پود، نخ تار از روی آن باز می‌کند. هم‌زمان، پارچهٔ بافته‌شده کشیده و روی غلتک پارچه پیچیده می‌شود. هماهنگی این دو حرکت برای بافندگی صحیح و کیفیت مطلوب پارچه اهمیت دارد.

برای ایجاد کشش مناسب در نخ‌های تار، معمولاً نیروی ترمز بر اسنو اعمال می‌شود. در ترمز وزنه‌ای توصیف‌شده، با کاهش قطر مجموعهٔ نخ روی اسنو، کشش تار افزایش می‌یابد؛ بنابراین باید مقدار وزنه یا فاصلهٔ آن از نقطهٔ دوران اهرم کاهش یابد.

ترمزهای خودکار، افزون بر متوقف کردن غلتک تار و ایجاد کشش، وظیفهٔ ثابت نگه داشتن کشش نخ‌های تار را نیز بر عهده دارند. این ترمزها بیشتر در ماشین‌های پشم‌بافی به کار می‌روند.